Mor ve Hüzün

Penceresinin önünü kesen akasya dalının mavi boyalı duvarlara bıraktığı gölgeleri izliyordu dakikalardır.

“Keşke bir kuşun gölgesi olsam ve konsam şu dalın gölgesine.”

Ahşap döşemenin üzerine bırakılmış koyu mavi bir kilim… Kapının sağ yanında ki duvarı boydan boya kaplayan, mor menekşe işlemeli yatak örtülü divan… Yatağın karşısında ki duvarın yarısını üst üste istiflenmiş yorgan ve yastıklar kapılıyordu. Diğer yarısı boştu. Kapının karşısındaydı pencere ve ne vakit nisan güneşi cömert ışığıyla odayı aydınlatsa, evin tam dibine dikilmiş akasyanın dallarının gölgesi kapının bulunduğu duvarda belirirdi.

“Babaevi kızın dünya cennetidir…” diye söze başlardı babaannesi, ne vakit odasına gelip oflaya puflaya divanın üzerine yerleşse. Ardından mutlaka “evlenmenin de vakti var a kızım… Baba ocağının keyfini çıkarmaya bak.” diye devam ederdi.

 

Kabus gibi gecenin sabahıydı şimdi. Görücüler, tartışmalar, kahve ve …..

Divanın üzerinde ki mor menekşe işlemeli yatak örtüsünü ortasından avuçlayıp kendine doğru çekti hışımla. Sonra kollarıyla göğsüne bastırıp yerde diz çöktü. Divanın arkasına düşen akasya dalının gölgesine baktı yeniden ve ardından düğüm düğüm çözülen hıçkırık…

 

“Menekşeler mor olsun, hala…” diye tembihlemişti halasını. Çeyizinde herşey ama herşey mor olmalıydı. Hani onun sevdiği renkti mor. Ona göre mor hüznün rengiymiş. İnsan sevdikten sonra hüzün kalırmıydı ki” Gamzenin hayatında hüzün yerini çoktan umut ve hülyalara bırakmıştı. Ya onun” O neden halen hüzünden bahsederdi ki” Olsun bahsetsindi… Madem mor hüznün rengi ve madem hüzün onun rengi… Madem mor en sevdiği renkti, o halde hüzün olsundu çeyizinde ki her işlemenin rengi… Her desen, her çiçek, her işleme ve her oya… Mor olsundu hatta hayalinde ki evinin odalarının rengi. Varsın mor hüznün rengi olsun, o moru seviyorsa hüzün dahi güzel bir renkti. Hatta en güzel renkti…

 

“Menekşeler illa mor olsun hala…”

 

İşte mor menekşeli krem yatak örtüsü… Onun geleceği içindi bunca hazırlık. O gelecekti ya ve o görecekti ya… Mor olmalıydı menekşelerin rengi. Halasının “dizim dizim” diye sızlanırken, marifetli ellerinin krem örtü üzerinde gezindikçe ve iğne saten kumaşa battıkça, örtüde menekşeler Gamzenin gönlünde güller açmıştı. Ah o heycanlar… Ah o korkular… Ah o telaşlar…

Ya yetişmezse”…

“Yetişir be kuzum, yetişir…” demişti halası. “Bana yetişmeyenlerin hepsini sana yetiştireceğim, sen hiç tasalanma be kuzum.”

 

Kimbilir… Belkide saadeti yarım kalmış halasının bahtsızlığının bir yansımasıydı dün ki gece… Yok yok… Olamazdı. Herkes ancak kendi kaderini yaşardı.

 

Düğüm düğüm çözülen hıçkırıklar… Kucağında ki mor menekşe işlemeli krem saten yatak örtüsü… ve gecedir kesilmek bilmeyen gözyaşları…

 

Başında ki yazmayı kavradı busefer sağ elinin parmakları ve çekip aldı başından hınçla. Sonra tekrar uzandı başına ve saçlarının arasından bir önceki gün özenerek takıp takıp çıkardığı tokaları bir bir koparmak istercesine çıkardı tekrar. Öylece önüne bırakıyor sonra elini tekrar başına atıp rastgele diğer tokayı çıkarıyordu.

“Saçların gece kadar güzel, bunu biliyor muydun”…”

Gece kadar güzel saçlar… O geceyi çok severdi, tıpkı hüznü sevdiği gibi. Eğer saçları gece kadar güzelse, demek ki gerçekten güzel görüyordu kendisini… ve saçlarını.

“Saçların gece kadar güzel…”

 

Varsın olsun du, gece kadar güzel…

Senin olmadıktan sonra…

 

….

 

Elini divanın altına doğru uzattı ve mavi bir seleyi önüne doğru çekti, kaldırdığı örtünün altından. Fazla karıştırmadan bulmuştu aradığını. Sağ elinin işaret ve baş parmağını makasın sapının deliklerine sokup sol eliyle saçlarını kavradı. Saç dibine yakın kesmeye başladı gece karası saçları…

 

Kestikçe ve önünde ki mor menekşe işlemeli örtünün üzerinde biriktikçe siyah saçlar, hep aynı cümleyi tekrarladı.

“Saçların gece kadar güzel…”

 

….

 

Saatlerdir önünde yığılı bekleyen saçlara ve duvarda ki akasya dalının gölgesine bakıp durmuştu. Kapının ardında açması için yalvaran annesine cevap vermemekte kararlıydı.

“Herşey senin iyiliğin için…” demişti annesi, “seni asla veremem uzaklara” cümlesinin ardından. “Dilerim öyle uzaklara gelin gideyim ki, uzak dediğin mekanlar sana yakın gele o vakit” diye seslendi kapıya doğru. Yanıt gelmemişti kapının ardından.

İnsan bir defa sevmeli ve o bir defa bir ömür boyu sürmeliydi. Ne çok söylemişti bu cümleyi annesine, halasına ve babasına…

 

Babasının merhametli sesi çınladı kulaklarında.

“Yavrum… Mutlu olduğun vakit mutlu olurum ancak…”

Halbuki şimdi mutluluğuna gölge düşürmüştü işte.

 

“Kuzum… Canım kızım… Sen edemezsin gavur elierinde, yaban illerinde…” diye hudut çekmişti en büyük arzusunun önüne. Hani mutluluğu onunda mutluluğu idi…

 

“Ne çok isteyenin var. Seni gavur illerine yar etmem…”

Yaşadıkları acıklı bir türkü gibiydi sanki. Uzaklardan sevmiş, sevdiğine varma hayalleriyle gün geçirip ona hazırlanırken bir cümle ile yıkılmıştı dünyası işte. Halbuki zaman Türkülerin egemen olduğu zamanda değildi… Aşklar mesafe ve sınır tanımıyordu. Aileler ise ancak onaylama görevini yerine getirmekle mükelleftiler.

Herkes evleneceği insanı kendi tercih etmez miydi”

 

Ama…

O zaten tercihini yapmamış mıydı”

“Kaçalım…” dediğinde cevabı “Aileme karşı gelemem…” olmuştu.

Makası tekrar kavradı ve parmaklarını tekrar sapının deliklerine geçirdi. Kucağında ki mor menekşeli örtüyü sol avucuyla tutup makası rastgele örtünün her tarafına batırıp çıkardı. Saçlar örtünün hertarafına dağıldıkça, makas darbelerini artırdı. Bir daha… Bir defa daha… ve bir defa daha…

 

….

 

Kapı aralanıp kapı boşluğunda Gamze göründü… Aysel hanım bir an heyecanlanmıştı, kızını saatlerce yakarıştan sonra ilk defa görünce. Önce yüzüne bakmıştı… Gözleri ağlamaktan kızarmış ve şişmişti. Sonra saçlarına kaydı bakışı…

Simsiyah gür uzun saçlarından geriye bir harabe kalmıştı. Kızının kucağında delik deşik edilmiş yatak örtüsünü ve örtüden dökülen saçları görünce birden paniğe kapıldı. Galiba kızı aklını yitirmişti…

 

Gamzenin tavırlarında bi anormallik yoktu aslında. Görüntü korku versede ana yüreğine, konuşmaları sakin ve tane tane idi.

 

“Biliyor musun anne… Ne vakit içi boşaltılmış sözlerden ibaret şarkılar dinlesem, acaba böyle acılar yaşayanlar da varmıdır diye merak ederdim. Hüzün benim dünyamı terk etti sanırdım, zira hayatımda o vardı…

Yanılmışım… Hüzün sadece bir kenarda vaktinin gelmesini bekliyormuş.

Hüznü o sevdiği için sevmemeyi isterdim.

Olmuyor…

Ondan bana bir tek hüzün kalmalıymış meğer.

Ne gece kadar güzel saçlarım, ne de onun sevdiği mor…

Sadece hüzün kalsın bana…”

 

Aysel hanım ağlamakta buldu çareyi.

“Dilersen… Dilersen çağırtayım onları ve vereyim seni…”

 

“Olmaz anne… Önce parçalayıp ardından parçaları kucağıma doldurup beni mutlu edebileceğin ihtimalini dahi düşünme.

Geçer…

Buda geçer elbet…”

ARADA BIR…

 

ARADA BİR

Arada bir , bir yanım kaçsam diyor uzağa
Katsam diyor önüme canımı yorganımı

Arada bir bir yanım düşsem diyor tuzağa
Geçsem dünyanın derdini varsam cennetime diyor

Ama of öbür yanım var ya öbür yanım
Amman öbür yanım cahil diğer yarım

Kurtulmak kolay mı derdinden
Sıyrılmak kolay mı derdinden

Arada bir bir yanım yıksam diyor şu dağı
Görsem diyor ardını yarimi yarınımı

Arada bir bir yanım küstüm diyor o yana
Senden dost olur mu korkarsan kaybettin diyor

Arada bir bir yanım boşver diyor acıya
Elbet diyor olacak derdi de dermanı da

 

 

Söz: Mete Özgencil
(Candan Erçetin’in “Elbette” adlı albümünden) 

 

İçimde ki kalelerin bir bir yıkıldığı şü günlerde önce DUA
sonrasında ise bu şarkı… Yine hüzün… Yeni Hüzün…  

Beni Düşün Unutma

 

Beni Düşün Unutma

Ay doğarken bir söğüdün ardından
Göl yüzünde sisli bir esinti ile
Akşamın göğsüne hüzün serperek
Ve yağmurdan geceye çiçekli perdeler çekerek
Beni düşün beni düşün unutma

En umarsız en umutsuz günümde
Bağrına bir yumruk çökeldiğinde
Ve dağların mazlum ateşi
O güzelim saçlarına cayır cayır yanıp ulaştığında
Beni düşün beni düşün unutma

Beni düşün bir kavganın içinde
Helal bir ekemeğin peşinde
Ve kurtlardan arta kalmış yüreğimin
Can çekişen o son parçasınıda
Sana sakladığımı bil
Bil ki haykırırcasına bu esir
Gövdemi yakarcasına
Kavuşmak için o serin bağrına
Ateşten bir yol arıyorum

Kar yağarken mor dağların ucundan
Sol yerinde sessiz bir inilti ile
Yastığın yüzüne yaşlar dökerek
Ve akşamdan gizlice bir ah çekerek
Beni düşün beni düşün unutma 

Kan kızılı bir gelincik seherinde
Sırtıma kahbe bir hançer indiğinde
Ve bu gencecik ve bu hemencecik ölüm
Çığırtkan bir gazete başlığında
Çığlık çığlık sana kavuştuğunda
Beni düşün beni düşün unutma

Beni düşün şehre her yağmur yağdığında
Islak ve kırılgan bir türkünün içinde
Göğsünden dudaklarına
Doğru sancılı bir isyan kabardığında
Bastırarak kalbini avuçlarınla
Sesini okşadığımı bil

Bil ki yalvarırcasına
Uzayan yollara dağılırcasına
Sonsuz bir mahşerin ortasında
Bir zemzem suyu gibi seni seni özlüyorum

 

Yusuf Hayaloğlu

Bugün benim doğum günüm…

Koskoca sandığım kısacık bir yılı daha geri bıraktım. Ömrümden bugün BİRGÜN daha gitti… Takvimlere inat bir YIL değil de, bir GÜN sadece… 

Sadece mi?… 

Yine yüreğim de hüzün sarpa sarmış… Ne yalnızım, ne de O’nunlayım…
Bir günün değil de 29 yılın muhasebesini yapmayı denedim. Olmadı…
Ürktüm geriye dönüp baktığımda gördüğümden… O koskoca boşluktan…
Kurulmuş cümlelerim gibi, yaşadıklarımın da yarım kalmışlığı içimi burktu.

Övünebileceğim tek şey, RABBİMİN bana bir Lütfu, OĞLUM…

İyi ki doğmuş muyum?…
Bilmiyorum!
Bildiğim: bu defa beni tamamlayanım da unuttu bugünümü…  

Bahçada Yeşil Çınar

Diyarbakır-Celal Güzelses-Muzaffer Sarısözen 
Bahçada Yeşil Çınar
Boyu Boyuma Uyar
Ben Seni Gizli Sevdim
Bilmedim Alem Duyar

 Aman Gülüm Nanay
 Top Kaküllüm Nanay
 Nanay Kibar Yarim Naynana Naynana

Bahçalarda Gül Vari
Var Git Ellerin Yari
Sen Bana Yar Olmazsın
Yüzüme Gülme Bari

 Aman Gülüm Nanay
 Top Kaküllüm Nanay
 Nanay Kibar Yarim Naynana Naynana 

“Tutun ellerimden, yoksa düsecegim….”

Gecmisin üzerine cizgi cekmek…
veyahut
Gecmisi bir kuyunun icine birakip, üzerine yüzlerce tas doldurmak….
…ola ki gecmis kurtulup yine gelir bulur beni korkusuyla.

nasil olursa olsun… bi sekilde gecmisi gecmiste birakmak…
NOKTA
diyerek noktayi koyabilmek!

Özeniyorum gecmisinden kopmadan, gecmisine köle olmayanlara….

Bir nokta koymak istiyorum. Ve bu NOKTA dan sonra yeniden baslamak istiyorum….
“Tutun ellerimden, yoksa düsecegim….”

…eksiliyorum!

“…bundan böyle “nokta” olarak varligimi sürdürsem!”
gibi isyanli cümleler siralaniyor icimde. Ne vakittir ilk defa tasiyorum yeniden satirlara. Sigamiyorum ki…

Paylastikca eksiliyorum…. Sustukca eksiliyorum… Yasadikca eziliyorum!
Dost bir omuzda kisacik bir an bile olsa yeniden aglayabilmeyi, rahatlayabilmeyi özledim!

Rabbim!….
Katindan gelecek her hayra muhtacim!

Hüznün Kuşattığı Ada: Mutluluk

”Aşk derdiyle hoşem el çek ilâcımdan tabib
Kılma derman kim helâkim zehri dermanındadır.”

Mor ışıklar, bir bestenin en can alıcı notaları gibi mavi sulara düşüyor. Sular, coşkun bir melodinin raksını tutuyor, yüzleri utanç lacivertine bürünüyor, bu lacivert suların üstünde, ak bir buğu yükseliyor ve kurşuni bir hüzün olarak mavi sulara geri dönüyor. Mutluluğu hüzünden, hüznü de mutluluktan ödünç alıyoruz.

Geride bıraktığımız hüzünleri toplama sanatıdır, mutluluk. Kahkahalarımız, kor bir ateş gibi dudaklarımızda dalgalanıyor. Sanıyoruz ki, bütün mesele daha bol kahkahalı bir hayat. Oysa bir kahkahanın tabirinden kaç hüzün çıkar, bilmiyoruz. Acıyı sanatın en büyük öğretmeni olarak niteleyen yazar: ”Mutluluk, zevk ve başarı, kaba tanecikli kalın bir dokuda olabilir; ama hüzün yaratılmış şeylerin en duyarlısıdır. Nerede hüzün varsa orada kutsallık vardır.” diye yazmıştı. Almanların bilge yazarı Goethe:

”Ekmeğine kederi katık etmeyenler,
Ağlamakla, sabahı beklemekle
Gecelerini tüketmeyenler
Tanıyamazlar sizi, ey göksel güçler!” demişti. Kahkahalar ruhumuzdan neleri alıp götürüyor, bilmiyoruz.

Başlangıçta ortak dilimiz, hüzün ve mutluluktu. Biz, kelimelerle dilimizi yozlaştırdık. Kelimeler çoğaldıkça diller çoğaldı, diller çoğaldıkça insanlar birbirlerinden uzaklaştı. Oysa başlangıçta hüzün ve mutluluk vardı ve bütün sözcüklerin tükendiği noktada yine hüzün ve mutluluk var. ”Tuna Üstüne Söyleyen” şairin Abidin Dino’ya: ”Sen mutluluğun resmini çizebilir misin?” deyişindeki hikmet de, sanırım mutluluk ve hüznün en saf izdüşümünün insanda olması ve insanın ötesine taşınamamasıdır.

Fırtına, kalıcı olduğunu sanır; oysa rüzgarların ömrü daha uzundur.
Sel, ovaya kalmak için iner; fakat ardında bir yığın kum bırakır.
Yılan, derisinden bir tövbe ile soyunur; fakat zehrinden yepyeni bir deri boy verir.
Mutluluk bir zırh gibi gövdemizde kamaşır ama hüzün iğne deliğinden kendisine yol bulur.

Mutluluğa ant imiş, hüzünlerden azade bir hayat sunuyor bu karton kapaklar. Okuduğum bütün kitaplarda, harflerin arkasına gizlenmiş mutluluk formüllerini aradım, ta ki bir gün o yaman dostun: ”Sen, ikinci el hayatlar okuyorsun; dolayısıyla ikinci el mutluluklar bulacaksın ve çoğu kez ikinci el mutluluklar hüznün filiz noktasıdır.” deyinceye kadar. Vazgeçtim artık, mutluluğun formüle edildiği paket kitaplardan. Fazla korunanın daha fazla yaralanması misali, hüzünden kaçtıkça mutluktan da uzaklaşıyoruz.

Kabe’yi ihram giymiş, kalbini tavaf eden bilge: ”Mutluluk, huzur anlamına gelmez.” dedi. ”Nasıl?” dedim. ”Bir bilge dünyanın bütün acılarını kalbine yüklediği için huzurludur; ama bir bencil, bütün acılara kulaklarını tıkadıkça mutlu olabilir.” Oscar Wilde, İsa’ yı anlatırken onun insanda eşitlendiğini ve insanı en yüce varlık olarak kabul ettiği için huzurun zirvesine çıktığını; ama çok az mutlu olduğunu yazmıştı. Ermişlerin; cüzamlıların yanaklarından öpmeleriyle, yokluk sofralarında yoksulları ağırlamalarıyla, bir günahkarı yüceltirken kendilerini aşağılamalarıyla huzurun mutluktan çok daha başka bir tılsım olduğunu bizlere öğretmek istediklerini yazmıştı. Mutluluk, ruhun kendisini acıdan sakınması, koruma çabasıdır. Huzur ise ruhun adanması, acıyı hissetmesidir. ”Ârif güle benzer de gülümser pek az.” Bir cümle deviniyor zihnimde: ”Mutluluk, Tanrıya, sonsuz bir minnet duymaktır.”

Mutluğun yelkenleri iyice gerilmiş, hüznün rüzgarları şişiriyor mutluluğun yelkenlerini. O yaman dost: ”Mutluluk, hüznün doyma noktasıdır ya da mutlulular çoğu kez demlenmiş hüzünlerdir.” demişti. Mutluluk’ un yazarına: ”Kitabınızın adını neden mutluluk koydunuz?” diye sorulmuştu. Yazar: ”İnsanlar, bir gün mutluluğun limanında sonsuza değin demirleyeceklerini düşünürler. Sonrasında hayatlarında acının ve mutsuzluğun yer etmeyeceğini düşünürler; oysa mutluk ve hüzün hayatın duraklarıdır. Yolculuğumuz sürdükçe bu duraklarda konaklayıp yolumuza devam edeceğiz.” diye yanıtlamıştı. Yunus, bu sözü yıllar evvelinde söylemişti:

”Hak bir gönül verdi bana ha demeden hayran olur,
Bir dem gelir, şâdi olur, bir dem gelir giryan olur.”

Bir ”hüzün yılı” yaşanmış ve yetimliğe bir de öksüzlük eklenmiş. Ulu dorukların ulaşılmaz derinliklerden çıkması gibi kalbinin Yusuf kuyusundan varlığının en yüksek zirvesine çıkan Mevlevilerin Şeyhi:

”Varlık benlik gözetmemek, mutluluk o
Kopsun, Allah bir yana, tümden insan” derken bütün varlıkları öz varlığın yansısı olarak görür.

Hikmetli şiir söyleyen Nesimi, teninden soyunmadan önce mutluğunu da hüznünü de kendisine saklar:

”Nesîmî’ ye sordular kim yarin ile hoş musun
Hoş olan ya olmayam ol yar benim kime ne”

Mehmet Öztunç

Sarıyı seçtim hocam, sararmış ömrüm gibi…

 

 

tahta kapı önünde oturmuş beklemede
ağlar ha ağlar sivri dilin gelini
güller işlemiş sandıkta ki mendile
çantaya doldurup da kaçırmışlar denizi

ne kalıyor geriye:
eyvah ki annemin
ellerinden bir vakitler naz şerbeti içtiğim

kararmış bir avuç yüz, bir tutam yılan saçı
perişan hazinemde
ve patlıyor her sabah bir sükut fırtınası

sarıyı seçtim hocam, sararmış ömür gibi
aşk için son yudum zehr ile içtiğimi
kimselere demedim

demedim ya bilindi ağzımda ki maviden
karnemi alıverdim de bir gün ağlamışken
hayat bilgisi zayıf
dedi gözlerinde azraille öğretmen

bense rüya görmüştüm, rüyamda uçtum bile
sarıyı seçtim yine, çantada ki denizi
hatırlarım küçükken
annemin elinde naz şerbeti içtimdi

Fatma Şengil Süzer
(Kafdağı – 54. Sayısı)

 

 

 

 

 

Durgun sular…

Durgun bir nehir gibi akan kıvrımlı yolların kenarına dizilmiş sıra sıra akasya, kestane ve adını bilemediğim başka ağaçlar. Yürürken nekadar uzun gelirdi bana bu yollar. Zaman ve mekan tanımını o vakitler başka yapmaktaydım. Kıvrımlı yolların ardından tuğla ve demir duvarları arkasında kalmış kocaman ve ulaşılmaz evlerin sıralandığı sokaklar başlardı. İlk olarak kocaman demir bir kapının ortasına yerleştirilmiş köpek resmi olan ve demir kapının aralıklarından zor görebildiğim o kocaman sarı kale gelirdi. Bir kale değildi elbette… Sıradan bir villa… Ama o vakitler benim dünyamın kalesiydi o. Ev sahibini ve sahibesini kral ve kraliçe bellemiştim. Ne vakit o ihtişamlı binanın bahçe duvarı dibinden geçsem gökyüzüne bakar ve kralın çocukları belki o gün duvarın arkasına oyuncak atar diyerekten boynumu ağırtırarak geçerdim. Ömrümün sadece 2 yılı o duvar dibi hatıralarıyla süslü. Ama bana sanki apayrı bir ömürmüş kadar uzun geliyor.Şato ve kalelerin mahallesinin girişinde, hemen sağda kocaman bir ormanlık vardı. O günlerimde bir ormandı şimdi minacık bir park olduğunu fark ettiğim o yeşil alan. Bazen oradan geçerken at sesleri duymayı hayal ederdim. Benim dünyamında bir Robin Hood’u vardı… Zengin çcuklardan oyuncak alıp fakir çocuklara dağıtan. Ve ormanımın sivri dişli, sarı tenli, pembe elbiseli bir perisi vardı. Kimse görmesede, kimse bilmesede benim perim vardı işte… Gün gelecek perim bana bende 3 dileğime kavuşacaktım. Dileklerimin ikisi değişmez, son dileğim ise her daim değişirdi.

 

Bazen yeni bir okul çantası dilerdim, sevda adlı bir kızın yeni çantasına olan hevesime yenik düşerek. Bazen öğretmenim beni sulu boya kutum olmadığından azarladığında bir kutu sulu boyam olsun isterdim. Bazen son dileğimi bir dondurmaya, bazen de bir tek çikolataya feda ederdim.

Değişmez iki dileğimin ilki yeryüzünden fakirliğin kalkmasıydı. Çocuk yüreğim ancak iki çeşit fakirlik bilirdi. Almanyada bizim fakirliğimizi, türkiyede amca kızlarımın fakirliğini. Savaş çocuklarını bilemeyecek kadar kendi dünyalımdım.

Karolu mavi bir kazağın üzerine giydirilmiş yeşil örme bir süveter… Koyu lacivert dizi oval yamalı keten pantolon ve beyaz renk spor ayakkabıları. O vakitler henüz moda tasalarım yoktu. Arkadaşlarımında pahalı kıyafet giymeleri benim için bir anlam ifade etmiyordu. Sınıfa bir hayalet gibi girer ve yine bir hayalet olarak ayrılırdım. Varlığımı yoklama listelerinde öğretmenimiz adımı okumasa belkide kimse bilmeyecekti. İri gözlüklü, sessiz sakin minacık bir çocuktum. Bir kış günü annem beni yanına alıpta türkiyeye gittiğinde dahi öğretmenim yokluğumu günler sonra fark etmiş. Öyle demişti bana küçük burunlu hikmet.

 

Teneffüslerde bazen cadı sümeyye ile oynardım, annelerimiz arkadaş olduğundan. Başka arkadaşlıklar edinmeye cesaretim hiç olmazdı. Zaman zaman çocuklar beni oyunlarına dahil ettiklerinde biraz umutlanır ve herkese içimden teşekkür etmek isterdim. Teşekkürlerimi cümleleştirmeye ise cesaretim yine yetmezdi. Bazen cadı sümeyyenin hırçınlıklarına tahammülüm tükenir ve isyan ederdim. Nasibime tırmalanmış bir surat ve okul dönüşü korku düşerdi. Zira o beni tırmaladıkça ben onun yüzüne ne bulursam vurur ve birçok zaman gözüne isabet ederdim. O ağladıkça bende ağlardım. Neden ağladığımı anlamayanlara anlatmakta nafile…

…

Çocukluğumun vazgeçilmezlerinden biriydi akşam saatleri annemin dönüşünü beklemek. Birçok zaman akşam işinden babam ile birlikte dönerlerdi. Bir telefon sesi yayılırdı karanlığın teslim aldığı iki odalı evimize. İnce bir ses “alo” dediğinde, karşı taraftan gelecek “yavrum” sözcüğü dünyalara bedeldi. Birçok vakit eksik kalırdı “yavrum”… “Evi toparlarsanız size akşama hediye var” müjdesi ile yarım kalan sevincimiz tamamlanırdı. Kardeşimin hırçınlığı tutar ve yine onun dağıttıklarını toparlamak bana düşerdi. Mutfak ile oturma/yatma odamızı birleştiren minik koridorun cam kapısının önüne sığınırdım. Otururdum diyemem… Karanlıktan korktuğumdan hep sığınırdım.

Sonra iki gölge belirirdi buğulu camın ardından. Ve sesler gelirdi kulağıma, aşınası olduğum. İki silüet tam kapının dibinde belirince sevinç çığlıklarım her defasında ağlatırdı annemi.
Ana yüreği hassas…
Ana yüreği sıcak…
Ana yüreği biçare…

Noel babanın sihirli torbasından çıkan binbir çeşit hediyeye çığlık çığlığa sevinen çizgi filimlerdeki çocuklara çok içerlerdim. Benim annemin sihirli torbalarından çıkmazdı öyle özel ve güzel hediyeler. Bazen bir çikolata çıkar ve oda ikiye bölünürdü. Büyük parça kardeşimindi, zira ben büyük adamdım. 7 yaşında büyük bir adam…
Bazen sihirli torbalardan erimiş iki kalem dondurma çıkardı… Bardağa boşaltılır ve içilirdi. “Şükredin, bunuda bulamayan çocuklar var” derdi babam. İnanırdım… Aklıma istanbulun ara mahallelerinde yetişen amca kızlarım ve arkadaşları gelirdi. Şükrederdik dondurma bitinceye kadar. Sonra unuturduk şükrü ve televizyon reklamlarını süsleyen onca çeşit çikolata ve dondurmanın hayaliyle avunurduk.

 

Birgün zengin olduğumuzda özel dondurma odamız olacaktı evimizde. Kocaman buzluklar içinde her çeşit dondurmamız olacak ve bütün çocuklara bizim evimizden bedava dondurma dağıtacaktık.

Çocukluğumun en unutulmazı sihirli torbalardan çıkan iki adet saat idi hiç kuşkusuz. O vakitler akrebi örümceği andıran zehirli kocaman bir hayvan bilirdim. Yelkovan ise herhalde kovaya benzeyen bir su kabı idi. Birden onikiye akan rakamların üzerinde gezinen iki sivri uclu minik deyneklere kendimce isim takmıştım. “Zencefil” ve “Hatıra”… Tam orta yerinde duran bir ördek kafasının Donald Duck olduğunu ise yıllar sonra öğrendim. O vakitler bizim tek çizgi filmlerimiz Heidi ve reklam aralarında gelen “Çocuklar” idi.

Annem yavrularına birşey olur endişesiyle elektrikleri ana sigortadan kapatıp öyle giderdi işe. Küçük bir lambamız vardı duvarda asılı duran. Kısacık ipine bazen hayalimde elmalı şeker asar ve ne vakit ışığı yakmak için ipe uzansam elime elmalı şeker gelirdi. İştahla ısırırdım hülyalarımda elmalı şekerime. İlk elmalı şekerimi sanırım 14 yaşımda yemiştim. Tıpkı ilk pahalı dondurmam gibi…

…

Çocukluğumun oyunlarıda benim kadar garipti. Garip diyorsam tuhaf anlamında kullanıyorum. Oturma odasının, mutfak dışında tek odamızdı, bir köşesine sığınır ve evde bulduğum bütün kağıt ve dosyaları etrafıma toparlardım. Yerde kendime bir masal hayal eder ve üzerini donatırdım. Bazen el gırgırı telefonum olurdu ve hiç durmaksızın birileri arardı beni. Ünlü bir avukat olurdum bazen…
Kimi zaman ise bir doktorun muaynehanesinde doktor yardımcısı… Bazen bir mimar olurdum. Zaman zaman bir seyahat acentası. Hayalimde türlü isimler üretir ve herbiriyle farklı görüşmeler yapardım. Kağıtlara hayali terminler yazar ve kendimce sıkıntılara girerdim, “hay Allah bugün yine pek yoğun geçecek” diyerek.

Bazen misafir geldiğinde zor ikna ettiğim çocukları etrafıma toparlar onlara öğretmenlik yapardım. Yazılı sınav yapar ve ardından kırmızı kalem ile yanlışları düzeltirdim. Kendimce notlar verir ve muzaffer komutan edasıyla çocuklara “aferinler” dağıtırdım.

Kardeşim, annem ve babam dışında dünyama girmeyi başarabilen insanların sayısı çok azdır. Gelip geçmiştir herbiri… Baki kalan en yakınlarım olmuştur daima.

Yaşım ilerledikçe oyunlarımda farklılaştı. 12 yaşlarıma geri döndüğümde etrafında kendine büyük kızları toparlayıp hikayeler anlatan bir çocuk görüyorum. Öyle iştahla ve öyle inanarak anlatırdım ki hikayelerimi, bıkmazdı dnleyelerde. Bir ayna uydururdum şehir şehir gezinip ülkenin en yakışıklı delikanlılarının simalarını fakir bir kıza taşıyan. Bir peri uydururdum, sihirli bir ormanda bir ceylan tarafından beklenen…

Hikayelerim ve masallarım dinleyenlerimi mest ederdi birçok zaman ama ben hep annemin hikayelerine aşık kalırdım. Benim aklıma gelmezdi bir geyiğin ayak izinden su içen delikanlının geyik olması… Ve aklıma gelmezdi ağacın baltalanmış kısmını yalayarak eski haline döndürmek… Düşünemezdim bir ağaç üstünde genç bir kızın suretine bir padişahı aşık etmeyi… Ve söyleyemezdim yanık bir sesle o türküyü…
“Gelemem kardeşim gelemem, hasan hüseyin kucağımda…” dedikçe annem kardeşim uyur ve ben ağlardım. Yaşanmış bilirdim annemin bütün hikayelerini…

Düşlerimi o vakitler periler süslerdi, birde ceylan gözlü meryem… Padişahın gönlünde taht kurup kuması tarafından denize atılan meryem… Bir balığın karnında çocuklarını dünyaya getiren meryem… Birde kardeşi süslerdi düşlerimi, susuzluğuna yenik düşüp bir geyiğin ayak izinden su içen Ahmet… Geyik ahmet…

 

Annem anlatır ben yaşardım. Annem anlatır ve ben ağlardım…

…

Resim dersinde ne hikmetin, ne sümeyyenin nede benim boya kutumuz olmazdı. Bizlerin babaları dindar idi ve o vakitler ben bütün dindarları fakir bilirdim. Bazen benim annem neden japone kol bluz giymiyor, ozaman bizimde çok paramız olur diye hayfılandığımda olurdu. Sonra ya dizimi yada kolumu bir yere çarpardım. Bir azab idi o çarpma benim için ve tövbe ederdim.

O vakitler Allah benim için yakandı. Allah kulların kızdıklarına bela verirdi, zira kim kızsa “Allah belanı versin” diye parlardı. Allah çocukları çok sever ve yeterince dua edersek bize çok oyuncak verecek olandı. Sonra oyuncak dilemez oldum. Yaşım büyüdükçe dualarımda değişir oldu.

Bir gece… 12 yaşımın verdiği cahillik ile pencere önüne sığınıp yıldızlara bakmaya koyulmuştum. Uzun bakışlar göndermiştim yıldızlara ve bir yıldız kayması dilemiştim ısrarlar. Kaymadı o gece hiçbir yıldız ve kaymadı ondan sonrada hiçbir gece hiçbir yıldız… Yinede ellerimi semaya açarak bir dua sunmuştum gökyüzüne…

“Allah’ım… Keşke insanlar 13 yaşında ölseler…”

Ölmedi insanlar 13 yaşında diye sandım. Sonra ise her 13 yaşında ölen insandan kendimi sorumlu tuttum. Şimdi 13 yaşımı ikiye katladığım günlerde geriye dönüp baktığımda, “Rabbim kabul olmamış duama hamd olsun…” diyorum. Halbuki o günlerde 13. doğum günümde ölmediğim için ağlamıştım.

(devam edecek herhalde…)

 

Bekleyedurun…

Zeytinyağı insanlar zihnimi bugünde meşgul ediyor.
Herşeye rağmen ve her halukarda su yüzüne çıkmayı başaran insanlar.
Kendi kusurlarını örtbas etmek için başkalarına kusur atfedenler…
Annemin sıkça kullandığı bir cümle var:
Suçlu bağırmış, suçsuzun yüreğine indirmiş.Dünya kötülerin dünyası derdi bir dostum. Nekadar klasik, eskimiş, bayat bir cümle diye geçirirdim içimden, o böyle dedikçe…
Haklıymış işte…Çekip birilerini önüme, herşeyi konuşmak isterdim.
Açmak isterdim eski konuları ve eski yaraları.
Bir şair dostluk için yaklaşık olarak şöyle diyor.
“Yamalanan bir elbise artık rüzgara karşı eski direncini koruyamaz. Mutlaka bir yerden yeniden sökülüverir.”
Öyleymiş…
Türlü bahanelerle her fırsatta beni yaralayan dostlara ne diye bukadar sıkı sarılmışım anlamıyorum.
Gidecek olan buyursun gitsin…

Eh… Kalanlarda sahilde bekleyedursun…

 

…vazgeçtim

 

hayat akıp giderken avuçlarımdan
eğilip yerden toplayamıyorum parçalarımı
ve artık her şey için çok geç demek için
belki de çok geçşimdi ellerim boşboş
sözlerim sarhoş
gönlüm olmuş bin parça
çoktan terkedip gitmiş içte bu sevda
gözde olsa ne fayda

oysa bir umuttu hep
gönlü besleyen
dayan yüreğim diyen
ama kapkara bir yel her yanı sardı
bende bir tek can kaldı

çoşkun ırmaklardan
tozlu yağmurlardan
taşlı yollardan geçtim
yalan olmuş serden
nar kokulu yardan
herşeyimden vazgeçtim

 

(alinti)

Serzeniş

“Kimselere inancım kalmadı
Dost deyip sevdiklerimden el aman dedim
Beni benden alıp gidenler arasında
En büyük ızdırabı çektiren sendin…

…Gölge etme başka ihsan istemem senden!”

diyor Sezen Aksu fonda. Yenilgileri düşünüyorum. Birde çok sevdiğim bir dostumun sözlerini.
Diyor ki: “Mutluluklarını korku ve yenilgilerinin gölgelesine izin verme. Mutluluk gündeminin tamamını işgal etsin…”
Güzel diyor… Birde uygulaması kolay olsa…

Son günlerde içimden yalnızca sitem gelmekte. Eski kırgınlıkları yeniden gündeme taşıyıp “el aman” diyerek “dilde dost”larımın önüne kalınca bir çizgi çekip “artık o çizginin arkasında kalın” demek geliyor içimden.
Şairin biri “yalnızlığımı anladığımda çaresiz kaldım” diyor.

Birde hayatımda iyi giden şeyleri düşünüyorum.
Dün bir araya gelen iki harika insanın birleşmesi… İkisi birden gözüm önüne geliyor şuan. Ve tebessüm ediyorum.

Zihnim yazılarım kadar karmaşık…
O daldan bu dala atlamaya devam. Şimdi ise zihnimi yoran insanların söylemlerine ters düşen yaşantıları. Ya inandığımız gibi yaşayıp yaşadığımızı savunalım, yada savunduklarımızı gerçekten yaşayalım…
Yoruyor çok yüzlü insanlar beni…
Allahummağfirli…
Allah’ım sen bağışla…
Önce beni ve sonra günahkar herkesi…
Amin…